İyi bir video oyuncusu olabilmek için, istikrarlı bir aylak olmak lazım. Ben, bu sıralar hala oynamak için zaman aradığım Bioshock, Vampire The Masquerade: Bloodlines, Fallout 3 vs. dururken ‘aylaklık’ zamanımı Left 4 Dead’e harcıyorum. Oyunda basitçe, dört karakterden biri olarak A noktasından B noktasına ulaşmaya çalışarak zombi istilasından sıyrılmaya çalışılıyor. Diğer üç oyuncu da, o sırada oyun başında oturan bir başka aylak zombisever. Oyunun her haritası bir film afişiyle açılıyor ve her biri zombi filmi gibi kurgulanmış haritanın kendi temposu, atmosferi ve şok ritmi var. Tek ortak özellik hepsinde zombi öldürülüyor.

Sinemadaki zombi metni, ilk karşılaştığımdan beri aklıma yatmıştır, hala da güncelliğini ve etkisini koruyan bir konsept olduğunu düşünürüm. İşte Valve, bu zombi içeriğinin tüm şok ve hikaye klişelerini kullanarak (üst sınıftan bir zenci, asker eskisi, tahta kafa bir Skinhead ve tek akıllı kahraman olarak bir kadın) oyunun omurgasını kurmuş. Diğer üç kişiden biraz uzaklaşınca zombilerden kurtulma şansı kalmıyor, hep az cephane, az enerji ve sinematik bir zombi telaşı.

Left 4 Dead’de olup da daha önce hiç bir oyunda olmayan ve oynamaya değer kılan, herhalde oyuncunun ‘ego ve diğerleri’ denklemini resmen bir deney grubundaymışcasına yaşaması. Oyuncu ve diğer üç ‘arkadaşı’ gayet başarılı kurgulanmış korku, şok, güvende hissetme, fedekarlık, bencillik vs. eğrilerini çok net ve gerçekçi bir biçimde izliyor ve yaşıyor. Olayın basbaya sosyal bir deneyime döndüğünü ve ‘oyunun’ ekrandan dışarı taştığını hissettiğim an geldiğinde, Valve ve benzer zihinlere sahip Bioware/Obsidian’ın önümüzdeki 10 yılda sektörlerini ve jenerasyonlarını şekillendireceğini anladım.