Negativland

Books

Sherlock Holmes

The combination of Victorian steampunk, asterism, Robert Downey Jr., Jude Law and Guy Ritchie makes any film worth watching despite all possibilities. I started watching Sherlock Holmes with this mind relaxing prejudice; with a great opening sequence, a mediocre narrative tempo and a ‘baddie’ not enough strong to counteract Holmes’ image as a protagonist, the film could not go beyond average for me despite all its fun.

Guy Ritchie’s adoration for himself and his work usually leaves the film audience watching how Ritchie plays with the film. This ‘authorship’ approach is a style I quite like, especially when carried out in a formalist way, however the excitement of working with Robert Downey Jr. and Jude Law is added to this in Sherlock Holmes. The lack of scenes without Robert Downey Jr. means there is no secret for the audience to discover without Holmes’ services. Watching a detective film tends to lose its appeal when we are not allowed to play detective.

Detection as an occupation originating in the Victorian period is frequently used in popular culture to describe the modern enlightenment at the end of 19th century. I think we will continue to see these themes as we are going through what is a projection of the early 20th century (religion/enlightenment=eclipse of reason + esoterism). Two good books on this topic are The Suspicions of Mr. Whicher by Kate Summerscale who describes the initial period when detectives enter social life as a new notion and Alan Moore’s From Hell which i had mentioned in an earlier post.

It will be difficult to expect a film from Guy Ritchie that manages to do more than just watchable films, however he is very skilled in using the camera and the suddenly speeding up slow motion trick. Whether the fact that this was the best element from Sherlock Holmes, and his other films, is a good or bad thing, I leave it up to him to decide.

Okuma Listesi

another

Okuma zamanı istatistiklerinde artan eğri sağlamak için geliştirme ve düzenlemeler yapmak amacıyla, CSM‘in bu yıl için verdiği okuma listesini kaydediyorum. Okuyalım.

Journals

- Creative Review
– Eye magazine
– Graphis
– Idea – mag
– Design week
– The Design journal – Berg
– Colours
– Dot dot dot

Graphic Design:

Bilz, S. Type OneDie (Gestalten Verlag, Berlin 2004)
Boss, B, E. AGI – Graphics design since 1950 (Thames and Hudson 2007)
Campbell, Alastair, The Designer’s Handbook (Little, Brown, 1993)
Crow D. Visual Signs – An Introduction to Semiotics (Ava Publishing 2005)
Garland, Ken, A Word in Your Eye (University of Reading, 1996)
Fawcett-Tang, R. Mapping (Rotovision 2005)
Fletcher, A. The Art of Looking sideways (Phaidon Press 2003)
Hofstadter, D. Metamagical Themes, Questing for the Essence of Mind and Pattern Basic Books and Control Creativity.
Kunst, W. Macro and Microaesthetics (Niggli Verlag 2004)
Hochuli, Jost, Designing Books (Hyphen Press, 1996)
Hutton, W. On the Edge: living with global capitalism (Vintage 2005)
Lessig, L. Free Culture: How Big Media Uses Technology and the Law to Lock Down Culture
McLean, Rauri, Typography (Thames & Hudson, 1980)
Mills, S Discourse. London: (Routledge, 2004)
Monnery, S. The Writing on the Wall: Word and Image in Modern Art
Pipes, A. Production for Graphic Designers Laurence King Publishing
Robinson, Andrew, The Story of Writing (Thames & Hudson, 2000)
Swann, Cal, Language & Type (John Wiley, 1991)
Spencer, Herbert, Pioneers of Modern Typography (MIT Press, 2004)
Tshichold, Jan, The New Typography (University of California Press, 1998)

Digital Media:

Bachelard, Gaston The Poetics of Space (Beacon Press, 1994)
Calvino, Italo, Invisible Cities (Vintage, 1978)
Crouwell, Wim, Alphabets (Thames & Hudson, 1982)
Darley, Andrew, Visual Digital Culture. Surface, Play and Spectacle in New Media Genres (Routledge, 1999)
Druckery,Timothy, ed., Ars Electronica, Facing the Future (MIT Pres, 2001)
Ellis, J, Visible Fictions (Routledge, 1992)
Laurel, Brenda, The Art of Human-Computer interface Design
Laurel, Brenda, Computers as Theatre (Addison Wesley, 1993)
Lister, Martin ed The Photographic Image in Digital Culture (Routledge, 1994)
McKelvey, Roy, Hypergraphics (Rotovision, 1998)
McLoud, Scott, Understanding Comics (HaperCollins, 1994)
Morley, David Spaces of Identity; global media, electronic landscapes and cultural boundaries (Routledge, 1995)
Plant, Sadie Zeros and Ones (Fourth Estate, 1998)
Poynor, Rick ,The Graphic Edge (Booth-Clibborn, 1995)
Raban, Jonathan, Soft Cities (Harvill, 1998)
Rucker, Rudy, The Fourth Dimension (Houghton Mifflin, 1984)
Shields, Robert, Cultures of the Internet (Sage, 1996)
Southworth & Southworth, Maps: A Visual Survey and Design Guide
Tschumi, Bernard, Architecture and Disjunction (MIT Press, 1996)
Tufte, Edward; Envisioning Information, (Graphics Press, 1990)
Tufte ,Edward; The Visual Display of Quantitative Information
Wolley, Benjamin, Virtual Worlds (Penguin, 1993)

Illustration:

Bland, David, A history of book illustration: the illuminated manuscript and the printed book (Faber, 1958)
Harthan, John, The history of the illustrated book: the western tradition
Hyland, Angus, Pen & mouse (Watson-Guptill Publications, 2001)
Hyland, Angus, Hand to eye (Laurence King, 2003)
Juno, Andrea, Dangerous drawings (Juno Publishing, 1997)
Linker, Kate, Love for Sale: the words and pictures of Barbara Kruger
Maizels, John, Raw Creation; outsider art and beyond? (Phaidon, 2000)
McCloud, Scott, Understanding comics: the invisible art (HarperCollins, 1994)
Noble, Ian, Picture perfect (Rotovision, 2003)
Park, Nick, Cracking Animation: The Aardman book of 3d animation
Richmond, Robin, Frida Kahlo in Mexico (Pomegranate Communications, 1994)
Williams, Nancy, Paperwork: the potential of paper in graphic design

Photography:

Agee, James and Walker Evans, Let Us Now Praise Famous Men (Mifflin, 2001)
Arbus, Diane, An Aperture Monograph (Aperture,1997)
Avedon, Richard, In the American West (Harry N Abrams, 1993)
Barthes, Roland, Image, Music, Text, (Fontana, 1978)
Batchen, Geoffrey, Each Wild Idea: Writing, Photography, History
Bolton, Richard, ed., The contest of meaning: critical histories of photography
Burgin, Victor, ed., Thinking Photography (Palgrave Macmillan, 1982)
Cadava, Eduardo, Words of light: theses on the photography of history
Campany, Ed David, Art and Photography (Phaidon Press, 2007)
Cartier-Bresson, Henri, The Mind’s Eye: writings on photography
Coleman, A. D., Light Readings: a photography critic’s writings 1968-78
Coleman, A. D., Critical Focus (Nazraeli Press, 1995)
Davies, John, A Green and Pleasant Land (Cornerhouse Publications, 1987)
Evans, Jessica & Hall, Stuart, eds., Visual Culture: The Reader, (Sage, 1999)
Fox, Anna, Langford’s Basic Photography (Elsevier Publishers, 2007)
Goldin, Nan, The Ballad of Sexual Dependency (Aperture, 1989)
Graham, Paul, A1 The Great North Road (Grey Editions, 1983)
Griffin, Brian, Work (Central Books Ltd, 1989)
Hirsch, Marianne, ed., The Familial Gaze (Dartmouth College, 1999)
Grundberg, A, The Machine and the Garden in Crisis of the Real
Gursky, Andreas, MOMA New York (MOMA 2001)
Hirsch, Marianne, Family Frames: photography, narrative and postmemory
Jay, Bill, Occam’s Razor: An outside-in view of contemporary photography
Jeffrey, Ian, Photography: a concise history (Thames & Hudson, 1981)
Kee, R, The Picture Post Album (London: Barnet Jenkins, 1994)
Kismaric, S, British Photography from the Thatcher Years
Lingwood, James, The Epic & the Everyday: contemporary photographic art
Margolin, Victor, The Struggle for Utopia: Rodchenko,
Misrach, Richard, Violent Legacies (Aperture, 1992)
David, Moore, The Last Things (Dewi Lewis Publishing, 2008)
Morden, T, Documentary Past, Future? (Photography/Politics Two,1986)
Lissitzky, Moholy-Nagy (University of Chicago Press, 1997)
Rabate, Jean Michel, ed., Writing the Image after Roland Barthes
Renner, Eric, Pinhole Photography (Focal Press, 1999)
Robert, Frank, The Americans (Steidl the Masters, 2008)
Roberts, John, The Art of Interruption: realism, photography and the everyday
Rogers, B. Documentary Dilemmas: Aspects of British Documentary Photography 83-93
Schmidt, Joachim, Photoworks (Photoworks 2007)
Sekula, A, On the Invention of Photographic Meaning in Thinking Photography
Sekula, A, Geography Lesson, (Vancouver, 1997)
Smith, Joshua P., Photography of Invention: American Pictures of the 1980s
Solomon-Godeau, A, Photography at the Dock, (University of Minnesota,1990)
Sontag, Susan, On Photography (Penguin, 1979)
Spence, Jo, ed., Family Snaps: the meanings of domestic photography
Squiers, Carol, ed., The Critical Image: essays on contemporary photography
Thomas, Julia, ed., Reading Images (Palgrave Macmillan, 2000)
von Amelunxen, Hubertus, Photography after Photography: representation in the digital age (G&B Arts International, 1997)
Wells, Liz ed., Photography: A critical introduction (Routledge, 2000)
Winogrand, Gary, Figments from the Real World (The Museum of Modern Art, 1988)

The Sartorialist Book

the-sartorialist-book

Uzun zamandır severek takip ettiğim The Sartorialist‘in sahibi Scott Schuman‘ın site arşivinden hazırladığı ilk kitabı, 12 ağustos’da piyasaya çıkıyor. Kendisi profesyonel bir stilist olmasına rağmen New York’da başlatıp daha sonra Paris, Roma, Londra, Barcelona gibi şehirlere de yaydığı projesinde, sokakta rastladığı ve beğendiği giyim stillerini fotoğraflayarak sitesinde yayımlıyordu. Aslında kendisi belkide bilinçli olmadan, Tyler Brule‘nin büyük üstad‘ı olduğu ve Monocle ile biçimlendirdiği bir global fauxhemian akımın siber dünyadaki en önemli odak noktalarından biri oldu. Genel olarak yaptığı, güzel giyinen ve güzel yaşayanları fotoğraflayıp seçmekten ziyade, gittiği şehirlerde kendisine göre ‘olması gereken’ zevk sistemini fotoğrafları ve blog’u ile birbirine bağlamaktı. Sonuçta tıpkı Brule gibi, Schuman’da global bir ortak zevk ve kültürün frekans yayımını yapıyor. Antenleri o taraflara dönük olanlar için takip edilmesi elzem.

Olağandışı Beyefendiler

extraordinary

extraordinary-2

Geçen hafta, geri kalanına zihin yoramadığım Comica Festival kapsamında Alan Moore ve Kevin O’Neill‘ın bulunduğu Royal College of Arts rektörü Christopher Frayling’in yöneticisi olduğu bir sohbet vardı, gittim. Etkinliğin gerçekleştiği ICA, genel olarak Londra’da güncel görsel sanatlara yönelik organizasyonlar yapan, boş işlere pek bulaşmayan bir organizasyon. Ortalama iki ayda bir ‘gitsem görsem’ denilecek bir film veya organizasyon oluyor.

Alan Moore, pek önem verdiğim ve çok beğendiğim bir yazar – zihni nasıl çalışıyor algılamak için iyi bir fırsat oldu. Ezoterik temaları kendine has bir grafik roman kurgusuyla işlemesi ve her daim paganist bir  ‘güneş – iktidar’ karşıtı tavır ile tarafını belli etmesi Alan Moore edebiyatını ilginçleştiriyor. Sohbet, Alan Moore’un 10 yıldır devam eden ve Kevin O’Neill ile kendi imkanları ile çıkarttıkları ‘The League of Extraordinary Gentlemen’ çizgiroman serisi ekseninde gerçekleşti.

leagueofextraordinarygentlemen

Moore, genel olarak serisine değindiği konuşmasında, ‘İngilizlik’ algısına çok önem verdiğini, Britanya tarihinde ve ingiliz ezoterizminde çok önemli bir dönem olan, kendisinin de kafayı bir hayli taktığı, Victoria dönemine değindi. Bu dönemde özellikle paralel evren ve alternatif gerçeklik konseptiyle, hikayeleri değişik zaman-mekanlarda geçen kahramanları bir araya toplamasının yarattığı atmosferin metninin en önemli unsuru ve ‘The League of Extraordinary Gentlemen”in yaratılmasının sebebi olduğunu ifade etti.

Bu sırada çizgiromanının Hollywood tarafından filme uyarlanması sonucu çıkan amerikanlaştırılmış ucubeliğe (kendi tabiri) oldukça uzun değindi. Özellikle Amerikalı senaristlerin orjinal hikayenin hiçbir yerinde geçmeyen Tom Sawyer’ı filme dahil etme ısrarlarını, ‘Herhalde bizim ekleyebileceğimiz elimizdeki tek kahramanımız Tom Sawyer diye düşündüler, adamlar ne yapsın!’ diyerek dalgasını geçti – izleyen ingilizler de bu espriye baya güldüler. Hissettiğim kadarıyla hikayelerinin ‘Hollywood’ tarafından nötralize edildiğine inanıyor ve filmleri oldukça net biçimde benim işlerimle ve amacımla asla ilgileri olamaz diyerek tekrar tekrar olumsuzluyor. Sinema çevrimlerine değil de, çeviren kaynağa karşılığını sürekli beyan etti zira.

Amerikan çizgiroman piyasasıyla uyuşamamasını ise, süper kahraman serilerinin (genel olarak sürekli neşriyatı kastederek…) okuyucu kitlesinin en fazla 18 yaşında olabileceğini,  ürünlerin bu yaş grubuna göre yazılıp çizildiğini, bu nedenle hikaye içeriklerinin belli bir algı düzeyini aşmasının imkan dahilinde olmadığını belirtti. Kahramanlara çizilen kutularındaki aksiyonun çizgiromanları sattırdığını, insanların çizgiroman karelerinde bulunanlardan daha fazlasını zaten arzulamadığını söyledi. Bu konuda ben de, Amerikan süper kahraman neşriyatının çizgiroman mecrasının potansiyelini kullanamamış ve tekrar sıkıcılığına hapsolmuş olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle Alan Moore ve gibilerinin Amerikan serileri gibi uzun soluklu işler üretmeleri ticari ve sanatsal olarak mümkün görünmüyor, gerek de yok.

league

Ay ve Kadın tabii…

‘The League of Extraordinary Gentlemen”deki Kevin O’Neill birlikteliğiniyse, onun yaşayan en ‘ingiliz’ çizerlerden biri olduğunu ve tarz birlikteliğinin yarattığı kimya ile projenin kimliğini kazandığını dile getirdi. Gerçekten de Kevin O’Neill, dikey kadrajları, Steampunk renk paleti ve uzun ince karakterleri hikayenin tam aradığı tat. Alan Moore, seride bir çok fikri Kevin O’Neill ile birlikte geliştirdiğini söylerken, O’Neill, Alan’ın kendisine çok ayrıntılı ve net senaryolar yolladığını, buna rağmen kendisini yenilikler yapmak konusunda özgür bıraktığını, buna da çok az gerek duyduğunu belirtti.

ICA’e birlikte geldiği iki eşi, paganik değneği ve tipiyle oldukça ‘başka’ biri gibi görünse de aslında bildiğimiz ‘Geek’ insanlardan biri olduğu, okuduğu bazı konulara obsesyon geliştirdiği ve bunlar üzerine kurduğu stiliyle çizgiroman edebiyatı tarihinin bence en önemli yazarını görmek enteresan oldu. Zaman bulduğumda Alan Moore edebiyatı ve çizgiromanları hakkında yazacağım…

Fotoğrafların gerisi: Flickr

William Burroughs Cut-Ups

Muhteremin ‘kolaj’ yazım tekniği üzerine yapılmış güzel bir video.

Crash!

J. G. Ballard.

James Graham Ballard

ballard

30-09.

Watchmen

watchmen-poster

Geçen hafta, Imax‘de izleyebilmek için bir buçuk ay bekledikten sonra, filmi izleyebildik. Watchmen, iki yıl önce, 300‘ü yayımladıktan sonrası için planladığımız ikinci projeydi; iktisadi kaygılar nedeniyle vazgeçmiştik. Çizgiromanın yazarı Alan Moore, işlediği konseptler ve yaklaşımları nedeniyle çok beğendiğim ve sıkı takip ettiğim biri. Bu nedenle Watchmen’in film versiyonunu, başarılı olma ihtimalinin az olduğunu düşünsem de, olumlu bir ön yargı ile bekledim ve izledim.

Watchmen’in sinemaya uyarlanamayacağı fikri Alan Moore ve daha sonra yönetmesi için teklif götürülmüş Terry Gilliam tarafından dillendirilen bir kanı. Bunun sebebi bana göre, çizgiromanda Alan Moore’un çok sık zaman ve mekan geçişleri, karakter hikayelerinin içiçe geçişleri ve karelerde bakış açısı oyunları kurgulamış olması genel olarak. Çizgiromanı ilk okuduğunuzda algılayamadığınız, daha doğrusu hikayeyi sindirmeden algılamaya gerek duymadığınız bir çok kare içi ayrıntının ancak ikinci okuyuşta önem kazandığını görüyorsunuz. Bu arkaplan içeriği gerçekten düz metinde, sinemada, tiyatroda canlandırılamayacak bir metin-çizim uyumunun eseri. Zaten Watchmen’in gelmiş geçmiş en iyi çizgiroman olduğu algısı da çizgiroman yapımının bu avantajını bir stile dönüştürmüş ve çok önemseyerek kullanmış olmasından kaynaklanıyor olsa gerek.

watchmen_rorschach

Sinema anlatımında, özellikle izlenebilirliğin çok önemli bir kriter olduğu Hollywood sinema tarzında, yapmak pek mümkün değil. Zaten Terry Gilliam da bu projenin 5 bölümlük mini-dizi olması gerektiğini, bir film kurgusunun konsepti kaldırmayacağını söyleyerek projeyi reddetmiş. Bu noktadan iş, Zack Snyder ve filmine gelirse, bence görsel ve film kurgusu açısından olabildiğince tutarlı ve iyi niyetli bir film çekmeyi becermiş.

Filmde, çizgiroman hikayesinin omurgası olan Güneş-Ay (Apollo-Dionysos) karşıtlığının doyurucu imajlarla görsel olarak yansıtıldığını görebilmek beni hoşnut etti. Rorschach ve Night Owl bol bol ay ışığı altında güneş iktidarına (Freemason) karşı düşünüyor, sevişiyor, dövüşüyor… Fakat Zack, çizgiromanı okumayan izleyicilerin, çizgiromandaki simge sistemini filme yerleştirip, hikaye hakkında elzem ipuçlarını verince konunun anlaşılabileceğini ummuş, şüphesiz bu mümkün değil. Filmde kim kimle neden savaşıyor, genel mücadelenin nedeni ne, gereken yoğunlukta izah edilememiş, bu da filmi yorucu ve boğucu yapmış.

Sonuçta Zack Snyder’ın bir reklam filmi yönetmeni olmasını da hesaba katarak filmi çizgiromanın reklam filmi olarak ele alınca, çok başarılı bir prodüksiyon olduğunu düşünüyorum. Renk paleti, mizansen, müzikler, görsel kurgu kısaca prodüksiyon tatmin ediciydi. Filmi, insanları Watchmen’i okumaya yöneltecek kalitede olduğu için bile başarılı saydım.